هست شب  

 یک شب دم‌کرده وخاک

  رنگ ِ رُخ باخته است.

 باد                          

 نوباوه‌ی ابر، از بَر ِ کوه

  سوی ِ من تاخته است.

        هست شب                  

    همچو ورم‌کرده تنی          

    گرم دراستاده هوا            

 Night it is.              

  Fix                          

 Like a fat deceased,

        In the worm arrest breathe

That s way              

Neither lost-caused

 Find approach      

  هم از این روست                  

  نمی‌بیند اگر گمشده‌ای راهش را

Seems a crop             

‌‌‌‌‌tense in his grave       

         His body in worm vast desert

Like my ash- heart     

And my falling crop    

    Flaming in the vast fever

Night it is,                  

just night                    

با تن‌اش، گرم‌بیابان ِ دراز                 

   مرده را ماند در گورَش تنگ              

     به دل ِ سوخته‌ی من مانَد                

    به تَنم خسته که می‌سوزد از هیبت ِ تب  

  هست شب   

آری    شب.   

ترجمه سیروس شاملو تقدیم به صفای بیشه‌ای ِ نیما یوشیج

بعد از تحریر

خاک به معنای زمین نیست بلکه سطح زمین است
شب همچون تنی بادکرده است که داخل‌اش هوای گرم و ایستاده‌ای حبس شده باشد.
تا کنون این بخش شعر را به گونه‌ای می‌خواندند گویی شب مثل تنی گرم و بادکرده در  هوای ایستاده  قرارگرفته  است.  هم از این روست نمی‌بیند اگر گمشده‌ای راهش را
به خاطر همین شب ظلمانی‌ست که خلق ، راه و هدف مشخص را گم کرده و در بی‌راهه و  بی‌هدفی