تـُـرَنـج ِ رنــج ِ تــن
در هر نوشينجلوهای درنوشته
هر مقرری
كه چرای و تدبیر ِ بیپناهی آدمی را
به زيرای ِ رنگین ِ سنگی پاسخ ميگويد
بودن
بيچرا شعبدهای ماند
محکوم ِفروخوردن ِهمه دردهای زمین.
پِت پت ِ خوابالود ِ نـوری مانـدیم
به سينهی شب ِ مبهم!
پيش از آنكه به ديده آييم و
كشف شويم
ترديد و فاصله میسازيم.
به شعبدهها دل میبنديم
به رغم ِ كيفر جهانی ِ عشق.
به خشت ِ این واج ِ مکرر
پناه ِ دو روزه میسازیم.
تنها مائيم كودكانهترين رياضیگريزان
به چرخی ديوانه در ميدان.
برمیافرازيم
بادبان میسازيم
ز كاغذِ رؤيا
در اشكی كه میبرد مدام دنيا را
همه
بادا
کین
تـُرنـجِ ِ رنـج ِ تـن
عطرانگيز مانـَـد.
سیروس شاملو
+ نوشته شده در 2006/8/11ساعت توسط سیروس شاملو
